Ήταν όλοι γεωργοί, γιοι και κόρες γεωργών, που θα γεννούσαν κι άλλους γεωργούς για να παντρευτούν νέες κόρες γεωργών, με μανάδες "οικιακά", που θα έκαναν παιδιά για να γεμίζουν σακιά πατάτες με τα χέρια τους. Κι όσοι έφυγαν, γεωργοί παρέμειναν κι αυτοί, γενιές αργότερα, γιατί οι φόβοι του γεωργού είχαν ποτίσει το δέρμα τους: κάθε καλή σοδιά ήταν συγκυριακή και κάθε συμφορά κρεμόταν πάνω απ' το κεφάλι τους, έτοιμη να τους πλακώσει. Γι' αυτό, έπρεπε να μη λένε πολλά, να μην ανοίγονται πολύ και πάντα να φοβούνται, να φοβούνται, να φοβούνται.
Ιάκωβος Ανυφαντάκης, "Ραδιοκασετόφωνο", Πατάκης 2023
