Επιστρέφω στο σημειωματάριο, δύο μόλις εβδομάδες μετά την πρώτη καταγραφή, και δεν ξέρω γιατί αρχίζω πάντα απευθυνόμενος σ' εσένα, σαν να είσαι ακόμη εδώ μαζί μου, έτοιμη να διαβάσεις αυτά που γράφω. Και να φανταστείς δεν είμαι καν βέβαιος πως υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, ούτε ξέρω πού πηγαίνουν οι ψυχές αφού εγκαταλείψουν τα σώματά τους. Ξέρω επίσης ότι μπορεί να θυμώσεις μαζί μου που σου αποκαλύπτω τις αμφιβολίες μου, ίσως πάλι και να γελάσεις. Ναι, η δεύτερη πιθανότητα ταιριάζει περισσότερο στον χαρακτήρα σου. Έπειτα θα ζητούσες από τον Θεό να με συγχωρήσει, ενώ θα συνέχιζες να γελάς και κατά πάσα πιθανότητα θα μου έλεγες: "Όλα θα πάνε καλά, μην ανησυχείς".
Αυτή η καθησυχαστική σου φράση με εξόργιζε, Τάτα. Πώς μπορεί κάποιος που υπέμεινε όλα όσα υπέμεινες εσύ να λέει συνεχώς πως όλα θα πάνε καλά; Κι αφού τίποτα δεν πήγε καλά τότε, πώς θα μπορούσε να πάει καλά τώρα; Και ήταν μια ερώτηση που σου έκανα συχνά τότε που ζούσες, αλλά εσύ συνέχιζες να γελάς και κατέληγες στα συνηθισμένα παράπονα: "Γιατί θέλεις να μου προκαλείς πονοκέφαλο; Βρες κάτι άλλο για να διαφωνήσεις. Αυτό σας διδάσκουν στο πανεπιστήμιο; Άντε, τελείωνε με αυτά τα βλάσφημα λόγια και βρες μια καλή σύζυγο".
Ibtisam Azem, "Το Βιβλίο της Εξαφάνισης", Gutenberg 2025 (μετάφραση Πέρσα Κουμούτση)
