-σήμερα κιόλας-

 

μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία

Κάποιες φορές τα ανθρωποειδή είναι πολύ ήσυχα. Στο κυλικείο έχουν αρχίσει να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Κάθονται στη σειρά και τρώνε το γεύμα τους. Λες και χωρίς να έχουν πει λέξη το ένα στο άλλο έχουν συμφωνήσει να σωπαίνουν. Μόνο οι βλάκες νομίζουν ότι όποιοι σωπαίνουν συμφωνούν. Στο σκάφος η σιωπή τους μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία παρά με προθυμία να υπηρετήσουν. Ναι, δίκιο έχετε, ανησυχώ γι' αυτό.

Olga Ravn, "Οι Υπάλληλοι", Ίκαρος 2025 (μετάφραση Σωτήρης Σουλιώτης)

evillive

Τα δημιουργήματα της φαντασίας είναι ήδη απογοητευτικά, απογοητευτικά, Evillive, και η μοίρα τους επίσης, τόσο όμοια τα δικά σου με τα δικά μου, ούτε εμένα μου αρκούν, εγώ με τα δικά μου δεν κατάφερα να πετύχω ποτέ μια ικανοποίηση που να διαρκέσει, έβρισκα πάντα κάτι περισσότερο, έναν μεγαλύτερο εκφαυλισμό, ένα βαθύτερο βάθος, ένα σκοτεινότερο σκοτάδι, και βέβαια πολύ περισσότερο πυρετικές λεπτομέρειες, εκείνες που εσύ μου αρνήθηκες, και τώρα καταλαβαίνω το γιατί, εσύ εκείνη τη στιγμή έκανες ένα βήμα παραπέρα. τα δημιουργήματα της φαντασίας μού προσέφεραν όλα όσα ζητούσα, φυσικά γι' αυτό ήταν εκεί, νέες και άγνωστες καταστάσεις, βελτίωνα συνεχώς τους χαρακτήρες μου, κάθε τι νέο μού φαινόταν πως άγγιζε τον τέλειο τρόμο, το καλύτερο που είχε παραγάγει η κοντόφθαλμη και χυδαία φαντασία μου, δεν υπήρχε άλλη δυνατή τελειοποίηση. Μπορεί να φανταστεί κανείς χειρότερο κακό; Έτσι έλεγα. Ναι, μπορούσε, αλίμονο, όλο αυτό το παράπηγμα θεαμάτων, οι νέες αφίξεις και οι ασήμαντες λεπτομέρειες κρατούσαν μία μέρα, ενίοτε ακόμα λιγότερο, ξαφνικά όλα αυτά πατικώνονταν, έχαναν έδαφος, ζωτικότητα και βία, αυτό που έμενε ήταν μηδαμινότητα και μετριότητα, η δική μου μετριότητα, έπρεπε να ξαναρχίσω το ταξίδι για την απογοήτευση. Μάταιο, Evillive, απογοητευτικό, αλλά ενσωμάτωσα εκείνη τη σταθερά στην απογοήτευσή μου. Εκείνος ο δαίμονας της απογοήτευσης, εκείνα τα φτωχά κουρέλια της φαντασίας μου, ξηλωμένα και μπαλωμένα, σαν αρλεκίνος, ήταν για μένα η μοναδική πηγή ενέργειας, ακόμα και τώρα δεν έχω άλλη.

Daniele del Giudice, "Τα Διηγήματα", Κριτική 2026 (μετάφραση Αλέξανδρος Λαβράνος)

αι λυσσαλέαι υλακαί των σκύλων

Μετ’ ολίγον εισηρχόμην εις την κωμόπολιν, συρόμενος υπό του αγωγιάτου μου από το καπίστρι, διά της μεσολαβήσεως, εννοείται, του λαιμού του υπ’ εμέ ημιόνου.
Μοι επεφυλάσσετο δε ενθουσιώδης υποδοχή, ως προεδήλουν αι λυσσαλέαι υλακαί των σκύλων και οι εμμανείς λιθοβολισμοί της τρυφεράς γενεάς της Φθειρίας, των νεαρών αυτής βλαστών και χρηστών ελπίδων, ήτις έπαιζε την ώραν εκείνην εις τα πρόθυρα της κωμοπόλεως.
Απετελείτο δε η νέα αύτη γενεά από εσμόν μικρών δαιμόνων ανυποδήτων, το πρόσωπον, τας χείρας και τους πόδας των οποίων ουδέποτε περιύβρισε του ύδατος η επαφή, ενώ η κόμη των κατά γλοιώδεις τολύπας επιστέφει τας μικράς κεφαλάς των.
Επειδή δε ο λόγος περί ύδατος, σημειώ εν παρόδω ότι, αν και τούτο διαθέει άφθονον, κελαρύζον και παφλάζον την κωμόπολιν και τα πέριξ, δύο μόνον τρόποι χρήσεως αυτού είναι έτι γνωστοί εν Φθειρία. Εν πρώτοις στρέφει τον τροχόν του υδρομύλου του μπαρμπα-Γιδιά, και κατά δεύτερον λόγον ποτίζονται δι’ αυτού τα ζουντανά, αι γυναίκες και τα παιδιά, αλλά και οι άνδρες εξαιρετικώς, όταν σπανίζει ο ρητινίτης.
Ως προς πάσαν άλλην χρήσιν του ύδατος ισχυρά υδροφοβία κατέχει τους Φθειριώτας, ευτυχώς άνευ εκδηλώσεως άλλων συμπτωμάτων λύσσης, πλην εν τούτοις των λυσσωδών κατ’ εμού λιθοβολισμών της νέας γενεάς, περί ων ανωτέρω ελάλησα και ων η αιτία διαφεύγει έτι και σήμερον την εκτίμησίν μου.
Με ελιθοβόλουν άραγε ως ετεροδημότην ή διότι εφόρουν στενά; Δεν ηδυνήθην να εννοήσω.

Εμμανουήλ Λυκούδης, "Η Κωμόπολις Φθειρία", Στιγμή 1987

-υπό άλλες συνθήκες-