-η δύναμη που κυβερνάει το σμίξιμο των στοιχείων-

 

κανείς αδικημένος

Ο ήλιος έκαιγε, μπροστά στα μάτια του εμφανίστηκαν κόκκινες κηλίδες, ο αέρας τρεμόπαιζε στο έδαφος του λατομείου και η Σφαίρα φαινόταν λες και χοροπηδούσε επιτόπου, σαν σημαδούρα στα κύματα. Πέρασε δίπλα απ' τον κάδο του εκσκαφέα σηκώνοντας από δεισιδαιμονία τα πόδια ψηλά και φροντίζοντας να μην πατήσει τις μαύρες μουντζούρες κι έπειτα, βουλιάζοντας στα τρίμματα, σύρθηκε διαγωνίως μέσα απ' όλο το λατομείο ως τη Σφαίρα, που χόρευε και του 'κλεινε το μάτι. Ήταν λουσμένος στον ιδρώτα, ασφυκτιούσε απ' τη ζέστη, αλλά ταυτόχρονα τον διαπερνούσε ένα φοβερό ρίγος, τον είχε πιάσει τρέμουλο, σαν να είχε μεθύσει την προηγούμενη νύχτα, και στα δόντια του έτριζε η άνοστη σκόνη από κιμωλία. Και δεν προσπαθούσε πια να σκεφτεί. Απλώς επαναλάμβανε από μέσα του με απελπισία, σαν προσευχή: "Είμαι ζώο, το βλέπεις πως είμαι ζώο. Δεν έχω λόγια, δεν μου έμαθαν λόγια και δεν μπορώ να σκεφτώ, αυτά τα καθάρματα δεν με άφησαν να σκέφτομαι. Αν όμως εσύ πραγματικά τόσο παντοδύναμη, πανίσχυρη, αν κατανοείς τα πάντα... βρες την άκρη! Ρίξε μια ματιά στην ψυχή μου, ξέρω ότι εκεί είναι όλα όσα σου χρειάζονται. Πρέπει να είναι. Γιατί ποτέ δεν την πούλησα σε κανέναν! Είναι δικιά μου, ανθρώπινη! Βγάλε από μένα ακριβώς αυτό που θέλω, γιατί αποκλείεται να θέλω κάτι κακό! Καταραμένα να 'ναι όλα, γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο, εκτός από τα λόγια του: ΕΥΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΔΩΡΕΑΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ!"

Аркадий & Борис Стругацкий, "Πικνίκ στο Πλάι του Δρόμου", Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2026 (μετάφραση Μανώλης Πατηνιώτης) 

-σήμερα κιόλας-

 

μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία

Κάποιες φορές τα ανθρωποειδή είναι πολύ ήσυχα. Στο κυλικείο έχουν αρχίσει να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Κάθονται στη σειρά και τρώνε το γεύμα τους. Λες και χωρίς να έχουν πει λέξη το ένα στο άλλο έχουν συμφωνήσει να σωπαίνουν. Μόνο οι βλάκες νομίζουν ότι όποιοι σωπαίνουν συμφωνούν. Στο σκάφος η σιωπή τους μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία παρά με προθυμία να υπηρετήσουν. Ναι, δίκιο έχετε, ανησυχώ γι' αυτό.

Olga Ravn, "Οι Υπάλληλοι", Ίκαρος 2025 (μετάφραση Σωτήρης Σουλιώτης)