-μια επιβραδυνόμενη ταλάντωση-

 

μπερδεύτηκαν οι οχιές

Πίσω απ' τις ξερολιθιές, το κλαρίνο μέλωσε τον άνεμο. Ο βοσκός δεν ήταν βεζίρης, μπερδεύτηκαν οι οχιές και βγήκαν απ' τις πέτρες.

Γ. Φ. Καλόγερος, "Φαρμακείο",  Δώμα 2025

-δεν θυμόμουν να το είχα ζητήσει-

 

κάποιες ασυγχρόνιστες σκιές

Το φτηνά ξενοδοχεία έχουν μια απόκοσμη ομορφιά. Μια ησυχία πολύ ύπουλη. Δεν κυκλοφορεί ουδείς σε κανένα όροφο. Τα δωμάτια είναι σκοτεινά. Δεν έχουν λαγνεία. Είναι σαν σφαγεία του έρωτα. Ίσως έχω λάθος αντίληψη των πραγμάτων. Φταίει η αίσθηση του ρομαντισμού, που με διακατέχει από μικρή για κακή μου τύχη.

ξύλινα κρεβάτια με μια ψεύτικη αίσθηση πολυτέλειας. τα σεντόνια γλιστερά σατέν, πετσέτες με κορδέλες στα φινιρίσματα, γλυκερά αρωματικά χώρου. Εμετικό.

Για κάδρα στον υπόλευκους τοίχους, γυναίκες γυμνές της δεκαετίας του ογδόντα. Οι κρυφοί φθορίζοντες φωτισμοί θυμίζουν λούνα παρκ επαρχίας.

Ωχ, Λίνα. Δεν αισθανόσουν ασφαλής ούτε καθήμενη στη γωνιά του κρεβατιού σαν θεατής. Το μπάνιο γδαρμένο από τις χλωρίνες με τα ασθενικά φώτα του, αποκαρδιωτικό.

Με τον Ωμέγα συναντιόμασταν σε ένα τετραώροφο ξενοδοχείο στην καρδιά της πόλης, απέναντι από μια καντίνα.

Όλοι οι δρόμοι ήταν γύρω σκοτεινοί. Σαν να μην έφτανε ποτέ το φως του ήλιου εκεί. Κάτι ξερακιανές νεραντζιές στα παρτέρια του δρόμου κόντευαν να λιποθυμήσουν. Οι μάλλινες κουρτίνες που τσιμπούσαν ήταν παντού τραβηγμένες, θωρακίζοντας το σκοτάδι στο δωμάτιο. Δεν άφηναν παρά κάποιες ασυγχρόνιστες σκιές να φανούν από έξω προς τα μέσα από τα φώτα των αυτοκινήτων.

Ήταν μια διαστροφή του Ωμέγα. Δεν την απολάμβανα. Εκείνος φαινόταν συνηθισμένος στα μέρη.

Μια μέρα μου είπε: "Τι μουσική θες να βάλω;"

"Σοπέν, τα Νυχτερινά".

Αποκοιμήθηκα για δυο ώρες σε έναν βαθύ και ιδρωμένο ύπνο. Όταν ξύπνησα, τον αποχαιρέτησα και εκείνος κατάλαβε.

Η μουσική είχε φυσικά σταματήσει.

Βέρα Φραντζή, "Η Πωλήτρια", Ψυχογιός 2025