-μια υπέροχη αίσθηση αγωνίας-

 

εφημερόπτερα του μαΐου

Ποιος δεν θα παρατηρούσε ότι αυτοί οι μέτριοι, κοινότυποι στίχοι υπάρχουν έτσι όπως είναι και δεν πρέπει ούτε μια λέξη ν' αλλάξει; Οι άνθρωποι επιτρέπουν την ύπαρξή τους, επειδή θεωρούν ότι στερούνται πρωτοτυπίας, ότι είναι ανίσχυροι και βραχύβιοι, όπως τα εφημερόπτερα του Μαΐου. Κι όμως, είναι βέβαιο ότι θα επιβιώσουν. Όπως το κακό δεν πεθαίνει ποτέ, το ίδιο κι η ποίηση αυτή. Όπως το κολλησόψαρο προσκολλάται στην κοιλιά του καρχαρία, η ποίηση αυτή συνεχίζει να κολυμπά πάνω στην κοιλιά της επίσημης, καθιερωμένης ποίησης. Είναι η σκιά της δημιουργίας, οι εκκρίσεις της πρωτοτυπίας, το σώμα που το σέρνει η ιδιοφυΐα. Είναι το φως που αναδύεται με θεϊκή χάρη από την τσίγκινη στέγη. Μόνο το ρηχό μπορεί να δείξει το τραγικό αστραπιαία, μόνο οι άνθρωποι της μάζας μπορούν να επιδείξουν αυτή την περίτεχνη ομορφιά και το πάθος. Μόνο η αφέλεια μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα ακατέργαστου λυρισμού όπως σ' ένα ηλιοβασίλεμα. Μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες που ακολουθούν πιστά αυτές τις αρχές. 

三島 由紀夫, "Σταρ", Άγρα 2025 (μετάφραση Μαρία Αρώνη και Kyoko Shibayama)

-η δύναμη που κυβερνάει το σμίξιμο των στοιχείων-

 

κανείς αδικημένος

Ο ήλιος έκαιγε, μπροστά στα μάτια του εμφανίστηκαν κόκκινες κηλίδες, ο αέρας τρεμόπαιζε στο έδαφος του λατομείου και η Σφαίρα φαινόταν λες και χοροπηδούσε επιτόπου, σαν σημαδούρα στα κύματα. Πέρασε δίπλα απ' τον κάδο του εκσκαφέα σηκώνοντας από δεισιδαιμονία τα πόδια ψηλά και φροντίζοντας να μην πατήσει τις μαύρες μουντζούρες κι έπειτα, βουλιάζοντας στα τρίμματα, σύρθηκε διαγωνίως μέσα απ' όλο το λατομείο ως τη Σφαίρα, που χόρευε και του 'κλεινε το μάτι. Ήταν λουσμένος στον ιδρώτα, ασφυκτιούσε απ' τη ζέστη, αλλά ταυτόχρονα τον διαπερνούσε ένα φοβερό ρίγος, τον είχε πιάσει τρέμουλο, σαν να είχε μεθύσει την προηγούμενη νύχτα, και στα δόντια του έτριζε η άνοστη σκόνη από κιμωλία. Και δεν προσπαθούσε πια να σκεφτεί. Απλώς επαναλάμβανε από μέσα του με απελπισία, σαν προσευχή: "Είμαι ζώο, το βλέπεις πως είμαι ζώο. Δεν έχω λόγια, δεν μου έμαθαν λόγια και δεν μπορώ να σκεφτώ, αυτά τα καθάρματα δεν με άφησαν να σκέφτομαι. Αν όμως εσύ πραγματικά τόσο παντοδύναμη, πανίσχυρη, αν κατανοείς τα πάντα... βρες την άκρη! Ρίξε μια ματιά στην ψυχή μου, ξέρω ότι εκεί είναι όλα όσα σου χρειάζονται. Πρέπει να είναι. Γιατί ποτέ δεν την πούλησα σε κανέναν! Είναι δικιά μου, ανθρώπινη! Βγάλε από μένα ακριβώς αυτό που θέλω, γιατί αποκλείεται να θέλω κάτι κακό! Καταραμένα να 'ναι όλα, γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο, εκτός από τα λόγια του: ΕΥΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΔΩΡΕΑΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ!"

Аркадий & Борис Стругацкий, "Πικνίκ στο Πλάι του Δρόμου", Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2026 (μετάφραση Μανώλης Πατηνιώτης)