-σήμερα κιόλας-

 

μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία

Κάποιες φορές τα ανθρωποειδή είναι πολύ ήσυχα. Στο κυλικείο έχουν αρχίσει να κάθονται στα ίδια τραπέζια. Κάθονται στη σειρά και τρώνε το γεύμα τους. Λες και χωρίς να έχουν πει λέξη το ένα στο άλλο έχουν συμφωνήσει να σωπαίνουν. Μόνο οι βλάκες νομίζουν ότι όποιοι σωπαίνουν συμφωνούν. Στο σκάφος η σιωπή τους μοιάζει περισσότερο με συνωμοσία παρά με προθυμία να υπηρετήσουν. Ναι, δίκιο έχετε, ανησυχώ γι' αυτό.

Olga Ravn, "Οι Υπάλληλοι", Ίκαρος 2025 (μετάφραση Σωτήρης Σουλιώτης)

evillive

Τα δημιουργήματα της φαντασίας είναι ήδη απογοητευτικά, απογοητευτικά, Evillive, και η μοίρα τους επίσης, τόσο όμοια τα δικά σου με τα δικά μου, ούτε εμένα μου αρκούν, εγώ με τα δικά μου δεν κατάφερα να πετύχω ποτέ μια ικανοποίηση που να διαρκέσει, έβρισκα πάντα κάτι περισσότερο, έναν μεγαλύτερο εκφαυλισμό, ένα βαθύτερο βάθος, ένα σκοτεινότερο σκοτάδι, και βέβαια πολύ περισσότερο πυρετικές λεπτομέρειες, εκείνες που εσύ μου αρνήθηκες, και τώρα καταλαβαίνω το γιατί, εσύ εκείνη τη στιγμή έκανες ένα βήμα παραπέρα. τα δημιουργήματα της φαντασίας μού προσέφεραν όλα όσα ζητούσα, φυσικά γι' αυτό ήταν εκεί, νέες και άγνωστες καταστάσεις, βελτίωνα συνεχώς τους χαρακτήρες μου, κάθε τι νέο μού φαινόταν πως άγγιζε τον τέλειο τρόμο, το καλύτερο που είχε παραγάγει η κοντόφθαλμη και χυδαία φαντασία μου, δεν υπήρχε άλλη δυνατή τελειοποίηση. Μπορεί να φανταστεί κανείς χειρότερο κακό; Έτσι έλεγα. Ναι, μπορούσε, αλίμονο, όλο αυτό το παράπηγμα θεαμάτων, οι νέες αφίξεις και οι ασήμαντες λεπτομέρειες κρατούσαν μία μέρα, ενίοτε ακόμα λιγότερο, ξαφνικά όλα αυτά πατικώνονταν, έχαναν έδαφος, ζωτικότητα και βία, αυτό που έμενε ήταν μηδαμινότητα και μετριότητα, η δική μου μετριότητα, έπρεπε να ξαναρχίσω το ταξίδι για την απογοήτευση. Μάταιο, Evillive, απογοητευτικό, αλλά ενσωμάτωσα εκείνη τη σταθερά στην απογοήτευσή μου. Εκείνος ο δαίμονας της απογοήτευσης, εκείνα τα φτωχά κουρέλια της φαντασίας μου, ξηλωμένα και μπαλωμένα, σαν αρλεκίνος, ήταν για μένα η μοναδική πηγή ενέργειας, ακόμα και τώρα δεν έχω άλλη.

Daniele del Giudice, "Τα Διηγήματα", Κριτική 2026 (μετάφραση Αλέξανδρος Λαβράνος)

αι λυσσαλέαι υλακαί των σκύλων

Μετ’ ολίγον εισηρχόμην εις την κωμόπολιν, συρόμενος υπό του αγωγιάτου μου από το καπίστρι, διά της μεσολαβήσεως, εννοείται, του λαιμού του υπ’ εμέ ημιόνου.
Μοι επεφυλάσσετο δε ενθουσιώδης υποδοχή, ως προεδήλουν αι λυσσαλέαι υλακαί των σκύλων και οι εμμανείς λιθοβολισμοί της τρυφεράς γενεάς της Φθειρίας, των νεαρών αυτής βλαστών και χρηστών ελπίδων, ήτις έπαιζε την ώραν εκείνην εις τα πρόθυρα της κωμοπόλεως.
Απετελείτο δε η νέα αύτη γενεά από εσμόν μικρών δαιμόνων ανυποδήτων, το πρόσωπον, τας χείρας και τους πόδας των οποίων ουδέποτε περιύβρισε του ύδατος η επαφή, ενώ η κόμη των κατά γλοιώδεις τολύπας επιστέφει τας μικράς κεφαλάς των.
Επειδή δε ο λόγος περί ύδατος, σημειώ εν παρόδω ότι, αν και τούτο διαθέει άφθονον, κελαρύζον και παφλάζον την κωμόπολιν και τα πέριξ, δύο μόνον τρόποι χρήσεως αυτού είναι έτι γνωστοί εν Φθειρία. Εν πρώτοις στρέφει τον τροχόν του υδρομύλου του μπαρμπα-Γιδιά, και κατά δεύτερον λόγον ποτίζονται δι’ αυτού τα ζουντανά, αι γυναίκες και τα παιδιά, αλλά και οι άνδρες εξαιρετικώς, όταν σπανίζει ο ρητινίτης.
Ως προς πάσαν άλλην χρήσιν του ύδατος ισχυρά υδροφοβία κατέχει τους Φθειριώτας, ευτυχώς άνευ εκδηλώσεως άλλων συμπτωμάτων λύσσης, πλην εν τούτοις των λυσσωδών κατ’ εμού λιθοβολισμών της νέας γενεάς, περί ων ανωτέρω ελάλησα και ων η αιτία διαφεύγει έτι και σήμερον την εκτίμησίν μου.
Με ελιθοβόλουν άραγε ως ετεροδημότην ή διότι εφόρουν στενά; Δεν ηδυνήθην να εννοήσω.

Εμμανουήλ Λυκούδης, "Η Κωμόπολις Φθειρία", Στιγμή 1987

-υπό άλλες συνθήκες-

 

κλοπιμαία κι αυτή

Πάρεξ σφάλμα και ύβρις αλλού ομολόγησα. Έχιδνα αλήθεια μέσα μου με ονομάζει κλέφτη. Τα φίδια λέω, που δυο φορές τα χώρισε η εσκεμμένη βία μου, άλλο δεν ήταν παρά ο φερτός σπορέας μου ο Κάδμος και θεόδοτη Αρμονία η γυναίκα του, που ενδύθηκαν μορφή ερπετού όταν έληξε η ανθρώπινη μοίρα τους και πλανήθηκαν έτη πολλά προτού στα Ηλύσια ακινητήσουν πεδία. Δυο φορές τον δεσμό τους κατέλυσα, δυο φορές την ιερή ηδονή τους υπέκλεψα, αυτοκέλευθος να δεσπόσω στον κλήρο μου, ν' αποσπάσω όσα δεν προορίζονταν να εντείνουν τη γεύση μου. Κι η φωνή των πουλιών, κλοπιμαία κι αυτή, μουσική που τον κόσμο ερύθμιζε σε δρόμο άλλο από κείνον που οι φύτορες θέσπιζαν ερήμην του γένους μου. Αηδόνα αλήθεια μέσα μου με ονομάζει κλέφτη.

Παντελής Μπουκάλας, "Ο Μάντης", Άγρα 2025

τσόφλι

Όμως τη στιγμή που 'παιρνε την απόφαση, ήδη κάτι μέσα σκιζόταν, κομματιαζόταν. Δίβουλος, μάζευε όλο το κουράγιο που χρειάζεται κανείς για να δειλιάσει, κι οι δυο βαλίτσες έμειναν άδειες μες στην ντουλάπα στην παιδική του κάμαρα, όπου κοιμόταν ξανά. Στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι ήταν ένα τασάκι. Τη νύχτα κάπνιζε μερικές φορές ξαπλωμένος. Έξω από το παράθυρό του, αντίκρυ, υπήρχε ένα χάλασμα. Στην καμινάδα του φώλιαζε το καλοκαίρι ένας γκιόνης. Παραπίσω, η Μπολιάντσα, η Ρονίτσα. Νεκροσκούτια σιωπής έντυναν το χειμερινό χωριό, που τα 'σκιζε αραιά και πού το αλύχτημα κάποιου σκύλου. Ένιωθε άυλος τότε, κείνες τις νύχτες που κάπνιζε μες στη σιωπή. Ένιωθε ότι δεν ήταν ένα με το κορμί του, ότι μπορούσε να τ' αφήσει εκεί, να καπνίζει ξαπλωμένο κι άψυχο, τσόφλι, κι αυτός να πλανηθεί. Σαν καπνός, σαν σύννεφο. Να μπει, από χαραμάδες και κλειδωνιές, σε κάμαρες όπου γέροι κοιμούνταν, αντρόγυνα αγαπιούνταν, παιδιά ονειρεύονταν. Τα παιδιά του. Να φτάσει, σύννεφο, ως την Αγγελική και τη Μαρία. Να δώσει μια σε τούτο το θραψερό τσόφλι που κάπνιζε μες στο βουβό σκοτάδι, για να λευτερωθεί για πάντα η ψυχή.

Μιχάλης Μακρόπουλος, "Το Δέντρο του Ιούδα", Κίχλη 2014 

μικρός και εύθραυστος

Από όλους τους ξένους που συνάντησε στο ξενοδοχείο θα τον θυμάται για πάντα τον Γιούρι, το χλωμό του πρόσωπο, τα μικρά του χέρια, τα λεπτά του δάχτυλα, το πόσο μικρός και εύθραυστος έμοιαζε και το πόσο του άρεσε τη νύχτα να κάθεται μόνος σε μια γωνιά και να πίνει το αρχαίο κρασί. Κουμανταρία. Ο Γκαγκάριν δεν πίνει κοκτέιλ. Ζητά με επιμονή τη γλυκιά κουμανταρία. Σε ψηλό ποτήρι με πολλά παγάκια, τόσα ώστε σχεδόν να νερώνει, η κουμανταρία του Γκαγκάριν δεν θυμίζει σε τίποτα τη Θεία Κοινωνία του παπά στο χωριό της, το θείο κρασί με το κουταλάκι, το λάβετε και φάγετε, το πιείτε εξ αυτού πάντες, το τούτο εστί το αίμα μου, σε τίποτα δεν θυμίζει η κουμανταρία του Γκαγκάριν τον Θεό, κι αυτή το μόνο που μετανιώνει είναι που δεν πρόλαβε και δεν τον ρώτησε, δεν βρήκε τρόπο να τον ρωτήσει αν, όταν ταξίδεψε εκεί ψηλά στα αστέρια και είδε το φεγγάρι, τα κατάφερε να δει και τον Θεό.

Κωνσταντία Σωτηρίου, "Brandy Sour", Πατάκης 2022   

-ελπίζω την επόμενη φορά να συμπέσουμε-

 

να μην ανοίγονται πολύ

Ήταν όλοι γεωργοί, γιοι και κόρες γεωργών, που θα γεννούσαν κι άλλους γεωργούς για να παντρευτούν νέες κόρες γεωργών, με μανάδες "οικιακά", που θα έκαναν παιδιά για να γεμίζουν σακιά πατάτες με τα χέρια τους. Κι όσοι έφυγαν, γεωργοί παρέμειναν κι αυτοί, γενιές αργότερα, γιατί οι φόβοι του γεωργού είχαν ποτίσει το δέρμα τους: κάθε καλή σοδιά ήταν συγκυριακή και κάθε συμφορά κρεμόταν πάνω απ' το κεφάλι τους, έτοιμη να τους πλακώσει. Γι' αυτό, έπρεπε να μη λένε πολλά, να μην ανοίγονται πολύ και πάντα να φοβούνται, να φοβούνται, να φοβούνται.

Ιάκωβος Ανυφαντάκης, "Ραδιοκασετόφωνο", Πατάκης 2023

ο εχθρός είναι μέσα

Ήρθαν τα πάνω κάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Η αγάπη; Όχι, η αγάπη δεν κάνει τέτοια πράγματα. Είναι το μίσος. Είμαι γεμάτος μίσος και αποζητώ εκδίκηση. Ο εχθρός μου είναι μέσα μου, και οφείλω να τον αντιμετωπίσω. Ακόμα κι έτσι, όμως, στο μυαλό μου, με όση πνευματική διαύγεια μου απέμεινε, είμαι σε θέση να αντιληφθώ την ειρωνεία της κατάστασης. Πιάνω το νήμα από εκεί που το άφησε ο Μουσταφά Σαΐντ. Εκείνος, τουλάχιστον, είχε την πολυτέλεια της επιλογής, ενώ εγώ δεν διάλεξα τίποτα. Ο δίσκος του ήλιου έμεινε για λίγο ακίνητος στον δυτικό ορίζοντα, κι έπειτα χάθηκε βιαστικά. Οι στρατιές της νύχτας, που παραφυλάνε λίγο παραπέρα, όρμησαν μεμιάς και κατακυρίευσαν τον κόσμο. Αν της είχα εξομολογηθεί την αλήθεια, ίσως να μην έκανε ό,τι έκανε. Έχασα τον πόλεμο γιατί δεν ήξερα και γιατί δεν διάλεξα. Στάθηκα πολλή ώρα μπρος στη σιδερένια πόρτα. Τώρα είμαι μόνος, δίχως διέξοδο, καταφύγιο και ασφάλεια. Ο κόσμος μου έξω, που άλλοτε ανοιγόταν απέραντος μπροστά μου, τώρα είχε συρρικνωθεί, είχε αποσυρθεί στα ενδότερα. Ο κόσμος έγινα πια εγώ, δεν υπάρχει άλλος κόσμος εκτός από εμένα. Πού είναι, λοιπόν, οι ρίζες που βυθίζονται στα έγκατα του χρόνου; Πού είναι οι μνήμες του θανάτου και της ζωής; Τι απέγιναν το καραβάνι και η φυλή; Πού χάθηκαν οι εύθυμες ζαγρούτες των γυναικών στους δεκάδες γάμους, οι πλημμύρες του Νείλου, οι άνεμοι, που φυσούν χειμώνα καλοκαίρι από τον Βορρά και τον Νότο, και η αγάπη; Η αγάπη δεν τα κάνει αυτά. Είναι το μίσος. Και τώρα, να 'μαι εδώ, έξω από το σπίτι του Μουσταφά Σαΐντ, μπροστά από τη "σιδερένια πόρτα". Την πόρτα του ορθογώνιου δωματίου με την τριγωνική στέγη και τα πράσινα παράθυρα. Το κλειδί είναι στην τσέπη μου. Ο εχθρός είναι μέσα, σίγουρα με μια σατανική αγαλλίαση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Εγώ είμαι ο φύλακας, ο εραστής, ο εχθρός.

الطيب صالح, "Η Εποχή της Μετανάστευσης στον Βορρά", Κάλλιστος 2025 (μετάφραση Βίκη Μπουτάρη) 

-μια επιβραδυνόμενη ταλάντωση-

 

μπερδεύτηκαν οι οχιές

Πίσω απ' τις ξερολιθιές, το κλαρίνο μέλωσε τον άνεμο. Ο βοσκός δεν ήταν βεζίρης, μπερδεύτηκαν οι οχιές και βγήκαν απ' τις πέτρες.

Γ. Φ. Καλόγερος, "Φαρμακείο",  Δώμα 2025