Από όλους τους ξένους που συνάντησε στο ξενοδοχείο θα τον θυμάται για πάντα τον Γιούρι, το χλωμό του πρόσωπο, τα μικρά του χέρια, τα λεπτά του δάχτυλα, το πόσο μικρός και εύθραυστος έμοιαζε και το πόσο του άρεσε τη νύχτα να κάθεται μόνος σε μια γωνιά και να πίνει το αρχαίο κρασί. Κουμανταρία. Ο Γκαγκάριν δεν πίνει κοκτέιλ. Ζητά με επιμονή τη γλυκιά κουμανταρία. Σε ψηλό ποτήρι με πολλά παγάκια, τόσα ώστε σχεδόν να νερώνει, η κουμανταρία του Γκαγκάριν δεν θυμίζει σε τίποτα τη Θεία Κοινωνία του παπά στο χωριό της, το θείο κρασί με το κουταλάκι, το λάβετε και φάγετε, το πιείτε εξ αυτού πάντες, το τούτο εστί το αίμα μου, σε τίποτα δεν θυμίζει η κουμανταρία του Γκαγκάριν τον Θεό, κι αυτή το μόνο που μετανιώνει είναι που δεν πρόλαβε και δεν τον ρώτησε, δεν βρήκε τρόπο να τον ρωτήσει αν, όταν ταξίδεψε εκεί ψηλά στα αστέρια και είδε το φεγγάρι, τα κατάφερε να δει και τον Θεό.
Κωνσταντία Σωτηρίου, "Brandy Sour", Πατάκης 2022
