μην κατηγορείς εμένα

Την πόρτα μου άνοιξε η Ντάινα Μπραντ. Το μεγάλο αισθησιακό της στόμα ήταν βαμμένο σωστά αυτή τη φορά, αλλά τα καστανά μαλλιά της χρειάζονταν πάλι χτένισμα και στο μεταξωτό πορτοκαλί της φόρεμα υπήρχαν λεκέδες.
"Ακόμα ζεις" είπε "τίποτα δεν σε πιάνει. Πέρνα μέσα".
Μπήκαμε στο ακατάστατο σαλόνι της. Ο Νταν Ρολφ και ο Μαξ Θάλερ έπαιζαν πινάκλ. Ο Ρολφ μού κούνησε το κεφάλι του, ενώ ο Θάλερ σηκώθηκε και με χαιρέτησε.
Είπε με τη βραχνή ψιθυριστή φωνή του: "Άκουσα πως κήρυξες πόλεμο στην Πόιζονβιλ".
"Μην κατηγορείς εμένα. Έχω έναν πελάτη που θέλει να φρεσκάρει το μέρος".
"Ήθελε πράγματι, αλλά δεν σημαίνει πως το θέλει ακόμη. Γιατί δεν τα παρατάς;"
Έβγαλα λόγο: "Δεν μ' αρέσει ο τρόπος που με αντιμετώπισε η Πόιζονβιλ. Τώρα μου δίνεται μια ευκαιρία να πατσίσω. Εσείς τα βρήκατε μεταξύ σας, περασμένα ξεχασμένα. Και θέλετε να μείνετε μόνοι σας. Αν με είχατε αφήσει κι εμένα μόνο μου, τώρα θα ήμουν στο Σαν Φρανσίσκο. Αλλά δεν το κάνατε, ειδικά ο χοντρομπαλάς ο Νούναν. Έκανε τρεις απόπειρες εναντίον μου μέσα σε δύο μέρες. Πάει πολύ. Τώρα είναι η σειρά μου να τον κουρελιάσω κι αυτό ακριβώς θα κάνω. Η Πόιζονβιλ είναι ώριμη για θερισμό. Μ' αρέσει ο θερισμός".
"Αν είσαι ζωντανός" είπε ο τζογαδόρος.

Dashiell Hammett, "Ο Κόκκινος Θερισμός", Μεταίχμιο 2005 (μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης)

Geometropolis.BR06

ειδικά όταν τρως

Για ακόμα μια φορά πέφτεις θύμα των τύψεων και κάθεσαι να φας. Η μάνα σου έχει ξεχάσει οτιδήποτε κι αν ειπώθηκε πριν και έχει ξεκινήσει δεύτερο γύρο ερωταπαντήσεων. Γιατί η μάνα σου, ειδικά όταν τρως και δεν μπορείς να μιλήσεις, ρωτάει κι απαντάει μόνη της, είναι καταπληκτικό αυτό. Κι εντάξει να ρωτάει και να απαντάει, το οποίο είναι εκνευριστικό έτσι κι αλλιώς, αλλά αυτή το έχει πάει παραπέρα το πράγμα. Καταφέρνει να σου δημιουργεί και άγχος. Γιατί εκεί που τρως και δεν μπορείς να μιλήσεις, κάνει την ερώτηση, περιμένει (ενώ ξέρει ότι μασάς) και τη στιγμή που προσπαθείς να καταπιείς γρήγορα, σχεδόν προσπαθείς να πνιγείς για να της απαντήσεις, απαντάει μόνη της. Φανταστικό. Μεγάλη σύλληψη.

Κωλόγρια, "Παράφρον Κρέας", Falimento Books 2010

αναλαμβάνοντας εκ νέου δράση

να επιτυγχάνω στόχους και φιλοδοξίες
να ξεπερνώ εμπόδια και να επιτυγχάνω υψηλές επιδόσεις
να αυξάνω τον αυτοσεβασμό με την επιτυχή άσκηση του ταλέντου
να υπερνικώ τους αντιπάλους
να ασκώ έλεγχο και επιρροή στους άλλους
να υπερασπίζω τον εαυτό μου
να υπερασπίζω τον ψυχολογικό μου χώρο
να δικαιώνω το εγώ
να προσελκύω την προσοχή
να φαίνομαι και να ακούγομαι
να συγκινώ, να καταπλήσσω, να γοητεύω, να αιφνιδιάζω, να διεγείρω, να ψυχαγωγώ, να διασκεδάζω ή να ξελογιάζω τους άλλους
να είμαι ελεύθερη από κοινωνικούς περιορισμούς
να αντιστέκομαι στην καταπίεση και στον καταναγκασμό
να είμαι ανεξάρτητη και να δρω ανάλογα με τις επιθυμίες μου
να περιφρονώ τους τύπους
να αποφεύγω τον πόνο
να αποφεύγω την ντροπή
να ξεπλένω παλιές ταπεινώσεις αναλαμβάνοντας εκ νέου δράση
να διατηρώ τον αυτοσεβασμό μου
να καταστέλλω το φόβο
να ξεπερνώ την αδυναμία
να ανήκω
να είμαι αποδεκτή
να πλησιάζω και να επικοινωνώ ευχάριστα με τους άλλους
να συνομιλώ φιλικά, να λέω ανέκδοτα, να ανταλλάσσω συναισθήματα, ιδέες, μυστικά
να επικοινωνώ, να συνομιλώ
να γελάω και να κάνω καλαμπούρια
να κερδίζω τη στοργή του επιθυμητού Άλλου
να προσκολλώμαι και να παραμένω πιστή στον Άλλο
να απολαμβάνω αισθησιακές εμπειρίες με αυτόν τον καθεξόμενο Άλλον
να τρέφω, να βοηθώ, να προστατεύω, να ανακουφίζω, να παρηγορώ, να υποστηρίζω
να νοσηλεύω ή να θεραπεύω
να με τρέφουν, να με βοηθούν, να με προστατεύουν, να με ανακουφίζουν, να με παρηγορούν, να με υποστηρίζουν, να με νοσηλεύουν ή να με θεραπεύουν
να σχηματίζω αμοιβαίως ευχάριστες, μόνιμες, συνεργατικές και ανταποδοτικές σχέσεις με τον Άλλον, με έναν όμοιο
να με συγχωρούν
να με αγαπούν
να είμαι ελεύθερη

Sarah Kane, "4.48 Ψύχωση", Κοάν 2001 (μετάφραση Ρούλα Πατεράκη, Αντώνης Γαλέος)

Geometropolis.BR05

σ' αυτό το δωμάτιο έμαθα να γράφω

Όταν ήμουνα μικρή, πήγαινα κρυφά να δω ένα γέρο που έμενε δίπλα μας. Το δωμάτιό του είχε αυτή τη μυρωδιά -ένα μείγμα μούχλας και υγρασίας- που έχουν τα δωμάτια όπου ζουν οι ετοιμοθάνατοι Τον λάτρευα. Καθόταν πάντα σε μια πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, το φως έπεφτε πάνω στα χέρια του, στο στεγνό του δέρμα, το φως κάθε μέρα έδειχνε και πιο εκτυφλωτικά το θάνατο που τα ψηλαφούσε πάνω σ' αυτά τα χέρια, και ο γέρος ψηλαφούσε κι αυτός με τα ίδια του τα χέρια τα μπράτσα της πολυθρόνας κάθε μέρα τα έσφιγγε πιο πολύ, δεν ήθελε να φύγει. Γονάτιζα και φίλαγα αυτά τα χέρια με τέτοια αγάπη, τέτοια φλόγα, που ούτε για σένα δεν την έχω αισθανθεί. Φιλούσα τις παλάμες του και θυμάμαι ήταν τόσο ξερές, που μετά το στόμα μου ήταν κόκκινο, ερεθισμένο. Άρχιζα να του λέω ιστορίες με νερά, ποτάμια, κατακλυσμούς, τα 'φτιαχνα εκείνη την ώρα κι ήταν ασύνδετα, τρελά, εκπληκτικά, κι εκείνος άκουγε και χαμογελούσε, ίσως να πέθαινε νωρίτερα αν δεν τον έλουζαν οι ιστορίες μου με τέτοια δροσιά Του περιέγραφα πως έπεφτε η βροχή πάνω σε μια πόλη, πως γυάλιζαν τα πεζοδρόμια, οι σκεπές, πως τρέχαν οι περαστικοί, πως άναβαν τα πρώτα φώτα στους δρόμους. Τα χέρια του τότε χαλάρωναν, αφήνανε για λίγο την πολυθρόνα και με παρακαλούσε, "πες μου άλλο ένα". Σ' αυτό το δωμάτιο, μ' αυτόν τον ετοιμοθάνατο, έμαθα να γράφω. Αν οι ιστορίες μου είχανε τη δύναμη ν' απομακρύνουνε το θάνατο, να ξεδιψάσουνε, να γεμίσουνε ένα δωμάτιο με παρουσίες πιο ζωντανές από τη λάμπα, το κρεβάτι, το βρώμικο ποτήρι, είχανε και τη δύναμη ν΄ αλλάξουνε τον κόσμο. Από τότε προσπαθώ να γράψω όπως μιλούσα σ' αυτόν τον γέρο. Αλλά μου λείπει η φλόγα, η αγάπη.

Μαργαρίτα Καραπάνου, "Ο Υπνοβάτης", Καστανιώτης 1997

Geometropolis.BR04