-στις πραγματικές τους διαστάσεις-

κυριακή

Ανάμεσα στις δεντροστοιχίες της λεωφόρου Γκομπλέν
Ένα μαρμάρινο άγαλμα μ' οδηγεί απ' το χέρι
Σήμερα είναι Κυριακή τα σινεμά γεμάτα
Πάνω στα κλαδιά τα πουλιά κοιτάνε τους ανθρώπους
Και τ' άγαλμα με φιλάει μα κανείς δε μας βλέπει
Μόνο ένα τυφλό παιδί που μας δείχνει με το δάχτυλο.

Jacques Prévert, "Επιλογή από τα Paroles", Εγνατία 1971 (μετάφραση Δημήτρης Καλοκύρης)

εισιτήριο για τη σικελία

Μια φέτα λεμόνι είναι ένα εισιτήριο για τη Σικελία και τα δροσερά της τριαντάφυλλα. Οι στιλβωτές πατωμάτων χορεύουν σαν αιγυπτιακές φιγούρες.
Ο ανελκυστήρας βρίσκεται εκτός λειτουργίας.
Οι υπέρμαχοι της άμυνας μενσεβίκοι γυρνούν στα σπίτια και οργανώνουν τις νυχτερινές βάρδιες στα σκεπαστά προαύλια.
Η ζωή είναι και τρομαχτική και γλυκιά!
Ο Παρνόκ είναι ένα κουκούτσι από λεμόνι, που το πέταξαν σε κάποια ρωγμή της γρανιτένιας Πετρούπολης - κι η μεγάλη νύχτα, που απλώνεται απειλητικά, καθώς πίνει τον μαύρο τούρκικο καφέ της θα τον ρουφήξει κι αυτόν,

Осип Мандельштам, "Το Αιγυπτιακό Γραμματόσημο", Οροπέδιο 2016 (μετάφραση Βιργινία Γαλανοπούλου)

η ντουλάπα

Άνοιξε η ντουλάπα
κι έπεσε ένα μωρό.
Σε στιγμές έντονης
μεταφυσικής αγωνίας
το μεγάλωσαν, το ανάθρεψαν
κάποτε πήρε τη ζωή στα χέρια του,
αποφάσισε να παντρευτεί,
έμεινε έγκυος
και γέννησε ένα σκρίνιο.

Μανώλης Μπαλής, "Το Τσιμέντο Έχει Φιλότιμο", Ώρες 1994

-όπως όλες οι εποχές αίματος-

γράφω για να μην πεθάνω από καημό

Γράφω για να μην πεθάνω από καημό
για να μην πνιγώ σε τούτη τη δίψα για φόνο
που σκεπάζει τις φρικτές αυνανιστικές βραδιές
των άθλιων θεωρείων των κινηματογράφων.
Θα έδινα τη δίψα και το επώνυμό μου
για ένα φιλί και μόνο...
αλλά μονάχα σάλιο υπάρχει κάτω απ' τον φλογερό
υπερσυντέλικο του ανθρώπινου.
Θα 'δινα τον εαυτό μου για έναν γλυκό θεό
που θα μ' έκανε να ψυχορραγήσω στο φως
αλλά ο μαύρος καβαλάρης των ονείρων μου
με προσκαλεί στην άγρια καταστροφή
της αιματηρής μορφής των μνημάτων.
Για να μην παραδοθώ σ' αυτόν, τόσο αληθινό... γράφω, μιλώ,
αναλώνομαι στην ίδια μου την τρέλα που είμαι άνθρωπος.

Miguel Labordeta, "Ελεγεία Σχεδόν", Κουκούτσι 2014 (μετάφραση Κώστας Βραχνός)

για χάρη του·

Αυτή τη στιγμή ποθούσε:τον ανέκφραστο θόρυβο των κυμάτων που διαλύονται στην ακτή· την καταπραϋντική σιωπή της μπουνάτσας· τις θερμές μέρες όταν στις σκουρόχρωμες πέτρες διαλύονται οι λειχήνες και απ' τα υπερώριμα ανοιγμένα σύκα στάζει το γλυκό σορόπι· ποθούσε αυτό το ασταμάτητο, σχεδόν πονεμένο τραγούδισμα των αόρατων γρύλλων· τις έντονες και ερεθιστικές μυρωδιές του αλατιού, της πίσσας, των τηγανητών ψαριών, των ξεραμένων φυκιών, του ιωδίου, του κόκκινου κρασιού, του καμένου λαδιού· ποθούσε τις ήρεμες νύχτες κάτω από ένα χαμηλό ουρανό που σαν ασημένιο κουδούνι φώτιζε τα βάθη της θάλασσας· ποθούσε κάποια έρημη πλαζ του Νότου, δίπλα στην Μπούντβα, όπου αφημένος στη ζεστή άμμο θα ξαπλώσει μόνος, ακίνητος και αποχαυνωμένος σαν ο κόσμος να υπάρχει για χάρη του· και ποθούσε, σχεδόν απελπισμένα, το καυτό και αδιάντροπο σώμα κάποιας γυναίκας στην οποίας τα βάθη, ακόρεστα από ήλιο και αναμονή, θα βυθιστεί ολόκληρος, ξεχνώντας το θάνατο και το χρόνο.

Бранимир Шћепановић, "Στόμα Γεμάτο Χώμα", Παρασκήνιο 1988 (μετάφραση Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης)