καλή εκδρομή;

Πώς να τα ξεχωρίσεις και τι να πρωτοξεθολώσεις μέσα σ' εκείνο το μυαλό των δεκαέξι χρόνων. Το θαύμαζες αυτό το πράμα, τη μόνιμη, όμορφη τρέλα, την αυθεντική μαγκιά σε κάθε κίνηση και κάθε ατάκα, τότε που η μαγκιά ήταν μόνο γνήσια αλλιώς σε ξεβράκωνε μπροστά σε όλους. Αλλά έβλεπες και την άλλη πλευρά, το σκοτάδι. Πώς να ελιχθείς, πώς να τους ακολουθήσεις σε όσα τους ομόρφαιναν και πώς να μην κάνεις τα άσχημα. Εκεί επιστρέφω όταν ψάχνω κουράγια στη ζωή μου, ακόμα και σήμερα - αφού τα κατάφερες τότε, θα τα καταφέρνεις πάντα.
Δεν έχει πλάκα. Δεν είναι πλάκα. Δεν το καταλαβαίνεις - ούτε να το φανταστείς μπορείς, αν δεν έχει κάτσει δίπλα σου. Άλλο η ζωή, άλλο ο θάνατος, άλλο να πεθαίνεις κάθε μέρα κι από λίγο. Να βλέπεις το ρολόι τους να μετράει αντίστροφα, όταν το δικό σου ακόμα δεν έχει αρχίσει να παίρνει μπρος. Έχει καιρό που είπα ένα ψέμα στην κόρη μου, υπάρχουν φαντάσματα μπαμπά; Όχι, παιδί μου, δεν υπάρχουν. Δηλαδή, δεν έχεις δει ποτέ σου φάντασμα; Όχι, δεν έχω δει. Κι ας έχω δει. Δεκάδες φαντάσματα. Δίπλα τους καθόμουν, μαζί τους ταξίδευα. Με στοίχειωναν. Όλη η χαρά, όλη η καύλα της εκδρομής γινόταν καπνός σε λίγα λεπτά, βλέποντας τα συντρόφια της Κυριακής να βυθίζονται με τις κόρες χαμένες σ' έναν εφιάλτη λίγα εκατοστά δίπλα μου. Πώς πέρασες; Καλά, καλά. Καλή εκδρομή; Καλή, καλή.

Νίκος Ιωαννίδης, "Μια Εποχή στο Τσιμέντο", Τόπος 2018

-ότι θα ενοχλήσω-

μέχρι τη λάρισα

Αυτός που κουράστηκε να ξεφυλλίζει βιβλία
κι εκείνος που έθαψε τους γονείς του Κυριακή πρωί,
στο ίδιο βαγόνι ερωτεύονται ασταμάτητα,
μέχρι τη Λάρισα, εντελώς σωματικά.

Γιώργος Βέης, "Ο Δράκος του Μεσημεριού", Ύψιλον 1983

-κρεμόταν από τα χαμηλά κλαριά-

αυτό σώζει

Δοκίμασε ένα, είπε. Μπορεί να θυμίζει κοτόπουλο στη γεύση, αλλά είναι δεινόσαυρος, αλήθεια. Όχι πτηνό, όχι, το άλλο είδος που με κάποιον τρόπο επιβίωσε από τον γιγαντιαίο αστεροειδή που χτύπησε τη γη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Το ζώο που εκπροσωπεί το απόλυτο απέθαντο. Αυτός τα έλεγε τα αληθινά ζόμπι του Θεού. Με κάποιον τρόπο όλοι οι συγγενείς τους σφαγιάστηκαν κι εκείνοι κρύφτηκαν κάτω από τον καναπέ και επέζησαν, σπρώχνοντας τα παμπάλαια, προϊστορικά κορμιά τους στον σύγχρονο κόσμο. Περπατούν μάγκικα με λέπια και νύχια, γεννοβολώντας αβγά που δεν θα πετάξουν όταν μεγαλώσουν, αφού είναι προορισμένα να γίνουν οι μασκότ του σύγχρονου Νεάντερταλ, του ποδοσφαιρόφιλου της Φλόριντα. Κυλιούνται στο ποτάμι και στον βάλτο και αναπνέουν βρύα στα δέντρα, ρουφώντας όσο χρώμα έχει απομείνει στους ανθρώπους που είναι ακόμα ζωντανοί, αραιώνοντας τον αέρα με την ερπετώδη αναπνοή τους, αποδυναμώνοντας τη ζωντάνια με υγρασία, μετατρέποντας τον κόσμο σε παστέλ. Με την όμοια με πάπιας περπατησιά τους, γλιστράνε ανάμεσα στη λάσπη του ποταμού και τις προπέλες των βαρκών. Ο Όστιν λέει πως για να τους ξεφύγεις πρέπει να κάνεις ζιγκ ζαγκ. Δεν θα σε πιάσουν ποτέ αν τρέχεις σαν βλαμμένο. Απλά παίξ' το ηλίθιος, λέει. Αυτό σώζει τους πιο πολλούς ανθρώπους.

Rita Bullwinkel, "Ανάσκελα", Χαραμάδα 2019 (μετάφραση Μαρία Χρίστου)

ενάντια σε ιδιότυπους λογισμούς

Πάνω στη νοτισμένη άμμο
κρατώ την ισορροπία
μιας αρχιτεκτονικής.

Διορατικός, ευλαβέστατος,
υποταγμένος σε δόγματα
μάχομαι ενάντια
σε ιδιότυπους λογισμούς
από μεταφυσικούς
δρόμους ψύχους και βροχής.

Η φωνή θραυσμένη, κρύσταλλο
της οδύνης μου, Κυριακές
μ' ένα αύριο πάντοτε ίδιο,
πάντοτε ίδιο, ενώ σβήνεται
το απριλιάτικο φως και προσπαθώ
να συγκρατήσω τους θόλους.

Salvador Espriu, "Κοιμητήρι της Σινέρα", Αστρολάβος 1983 (μετάφραση Κώστας Τσιρόπουλος)

-η αποσύνθεση της αλήθειας-