Χθες το βράδυ, καθισμένος μόνος στο κρεβάτι, σκέφτηκα πως η πραγματική συγγραφέας αυτής της ιστορίας είναι η μητέρα μου. Τη μέρα που άφησε το γράμμα της Βίλμα Αγκούρτο στο μπαούλο, το έκλεισε και πήγε στο δωμάτιό της, ήταν σαν να μου έγραφε στη διαθήκη της: μάθε ποια είναι αυτή η κοπέλα, μάθε ποιος ήταν πράγματι ο πατέρας σου, ποιος είσαι εσύ και ποια είμαι εγώ.
Δεν είχα πλέον λόγους να κατηγορώ τη μητέρα μου για υπερβολική καλοσύνη. τώρα πιο καταλάβαινα ότι εκείνη ήταν το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου: οι ψίθυροι και τα νανουρίσματα της όταν με πήγαινε για ύπνο, η σιγουριά στη φωνή της όταν με ξεπροβόδιζε για το σχολείο, τα μπλε και λευκά ταγέρ της όταν με υποδεχόταν, τα γκρίζα μαλλιά της, η αδιαμφισβήτητη φινέτσα στις φιλικές της σχέσεις, στις συζητήσεις ή στις μικρές μαζώξεις στο σπίτι της για τσάι, βουτήματα και μουσική, η χάρη με την οποία έβρισκε διέξοδο στα εφηβικά μου παράπονα ή προσπαθούσε να με καθοδηγήσει στα διλήμματά μου, άκου παιδί μου, πρέπει να δεις αν θέλεις να σπουδάσεις νομικά ή λογοτεχνία, βάλε από τη μια μεριά τα υπέρ και από την άλλη τα κατά, θέλεις να παντρευτείς με την Κλαούντια; είναι καταπληκτικό κορίτσι, αλλά κοίτα καλά αν σε συμφέρει αυτός ο γάμος, σκέψου το καλά και πάρε μετά την απόφασή σου, κανένας δεν σε πιέζει, δεν πρέπει να ξεχνάς τον αδερφό σου τον Ρουμπέν, εγώ του γράφω κάθε φορά που έχω λίγο χρόνο, να, γράψ' του δυο λογάκια εδώ στο τέλος, ένα απλό "χαιρετίσματα, τα λέμε", οτιδήποτε. "Αγαπητέ Ρουμπέν..."
Alonso Cueto, "Η Γαλάζια Ώρα", Μεταίχμιο 2009 (μετάφραση Κωνσταντίνος Παλαιολόγος)
Δεν είχα πλέον λόγους να κατηγορώ τη μητέρα μου για υπερβολική καλοσύνη. τώρα πιο καταλάβαινα ότι εκείνη ήταν το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου: οι ψίθυροι και τα νανουρίσματα της όταν με πήγαινε για ύπνο, η σιγουριά στη φωνή της όταν με ξεπροβόδιζε για το σχολείο, τα μπλε και λευκά ταγέρ της όταν με υποδεχόταν, τα γκρίζα μαλλιά της, η αδιαμφισβήτητη φινέτσα στις φιλικές της σχέσεις, στις συζητήσεις ή στις μικρές μαζώξεις στο σπίτι της για τσάι, βουτήματα και μουσική, η χάρη με την οποία έβρισκε διέξοδο στα εφηβικά μου παράπονα ή προσπαθούσε να με καθοδηγήσει στα διλήμματά μου, άκου παιδί μου, πρέπει να δεις αν θέλεις να σπουδάσεις νομικά ή λογοτεχνία, βάλε από τη μια μεριά τα υπέρ και από την άλλη τα κατά, θέλεις να παντρευτείς με την Κλαούντια; είναι καταπληκτικό κορίτσι, αλλά κοίτα καλά αν σε συμφέρει αυτός ο γάμος, σκέψου το καλά και πάρε μετά την απόφασή σου, κανένας δεν σε πιέζει, δεν πρέπει να ξεχνάς τον αδερφό σου τον Ρουμπέν, εγώ του γράφω κάθε φορά που έχω λίγο χρόνο, να, γράψ' του δυο λογάκια εδώ στο τέλος, ένα απλό "χαιρετίσματα, τα λέμε", οτιδήποτε. "Αγαπητέ Ρουμπέν..."
Alonso Cueto, "Η Γαλάζια Ώρα", Μεταίχμιο 2009 (μετάφραση Κωνσταντίνος Παλαιολόγος)
