γι' αυτό κοιμάται

Με θυμάται κι αυτό είναι σημαντικό. Δεν ξέρω αν με θυμάται πολύ, αλλά και λίγο να 'ναι μου φτάνει. Πόσο όμορφο είναι το λίγο όταν πιάνεσαι απ' αυτό! Λέω αύριο το απόγευμα που θα 'χω κέφι να στείλω ένα γράμμα. Πάντα ένα γράμμα είναι παρηγοριά για κείνονε που λείπει. Αύριο θα γράψω και θα πω... τι θα πω; Τα νέα μου. Ποια νέα μου; Ο καιρός είναι πολύ κρύος θα πω και χαίρω άκρας υγείας. Είμαι καλά τούθ' όπερ επιθυμώ και δι' υμάς, μάθε ότι ο καιρός εδώ... όχι τα 'πα για τον καιρό, θα πω για τας προσεχείς εκλογάς σε τέσσερα χρόνια. Και τι να πω για τας εκλογάς; Ότι ο κόσμος εδώ μάθε ότι εξύπνησε πια. Στις συγκεντρώσεις των κομμάτων φωνάζανε πολύ και λέγανε διάφορα, το ίδιο και οι εφημερίδες. Δεν αποκλείεται να 'χουμε αλλαγή στας προσεχείς εκλογάς, δηλαδή τόση αλλαγή που να θαυμάξει η Ευρώπη και που να τρίβεις τα μάτια σου αυτά τα πράσινα άβυθα μάτια σου που μου κρατούνε συντροφιά. Πάντως αυτήν την ώρα ο κόσμος κοιμάται, ένας τεράστιος γίγαντας που κοιμάται, του αρέσει ο ύπνος γι' αυτό κοιμάται, είναι και πρόνοια της φύσης γιατί ο γίγαντας έχει τεράστια δύναμη κι έτσι και ξυπνήσει... Πάντως φημολογείται πως ξυπνάει, οι γίγαντες είναι και χαζοί, εν πάση περιπτώσει θα δούμε. Θα σου γράψω αύριο εξάπαντος κι απόψε θα σε ονειρευτώ. Καληνύχτα! 

Ακριβή Παπαλεξανδράτου-Λυμπεροπούλου, "Γυμνοί με τα Χέρια στις Τσέπες", Σύγχρονη Εποχή 1986

-περνάει πάρα πολύ γρήγορα-

από πού να το πιάσει

Δεν καταδικάζω τη λεκτική μουσικότητα κι όλα αυτά που συνεπιφέρει με την παραφωνία, την τραχύτητα και την καινοφανή γλυκύτητά της. Όμως, μια πλαστικότητα ψυχής με προσελκύει πολύ περισσότερο. Να αντιτάσσεις τη ζωντανή γεωμετρία στη διακοσμητική γοητεία των προτάσεων. Να έχεις στιλ κι όχι ένα στιλ. Ένα στιλ που δεν θα επέτρεπε την αντιγραφή του από κανέναν. Που να μην ήξερε κανείς από πού να το πιάσει. Ένα στιλ που θα γεννιόταν από το κόψιμο ενός κομματιού μου, από μια σκλήρυνση της σκέψης κατά το δύσκολο πέρασμά της από τον εσώκοσμο στον εξώκοσμο. Μ' ένα σαστισμένο σταμάτημα όπως του ταύρου όταν μπαίνει στην αρένα. Να εκθέσουμε τα φαντάσματά μας στο νερό μιας αποκρυσταλλωτικής πηγής, όχι να μάθουμε πώς να ψιλοδουλεύουμε πολύπλοκα αντικείμενα, αλλά να απολιθώσουμε, καθώς περνά, καθετί όμορφο που βγαίνει από μέσα μας. Να δώσουμε όγκο στις αφηρημένες έννοιες. 

Jean Cocteau, "To Όπιο", Αιγόκερως 2007 (μετάφραση Άρης Σφακιανάκης)

δαχτυλοβρεκτήρας κυλινδρικός

Βλεπόμαστε τα Σάββατα. Συνήθως στέκεται έξω απ' τη βιτρίνα του χαρτοπωλείου και περιμένει. Πάνω από το κεφάλι της βρίσκονται δυο σειρές κίτρινα γράμματα, αυτοκόλλητα. "Δαχτυλοβρεκτήρας κυλινδρικός". Με ρώτησε εντέλει τις προάλλες τί σημαίνει. Πώς να της εξηγήσω; Μίλησα όπως μπορούσα για ένσημα, φακέλλους, γραμματόσημα. Βάλθηκε τότε να κλαίει σιγανά. Σειρήνες περιπολικού ακούστηκαν ξάφνου δίπλα μας και την έσπρωξα με βία επάνω στη βιτρίνα. Τη φίλησα, ώσπου ησύχασαν όλα γύρω. "Σήμερα μην πληρώνεις", είπε. Όλη τη νύχτα περπατούσαμε, η Όλγα μιλούσε ρώσικα κι εγώ έκανα πώς καταλαβαίνω.

Ούρσουλα Φώσκολου, "Το Κήτος", Κίχλη 2016

-ας πούμε ότι προσπαθώ-

αναλόγως με τις απαιτήσεις της μάχης

Έπρεπε να τους χώσουν, έναν έναν, ανάμεσα από τα σίδερα του κλουβιού, στο κάθε κάγκελό του, και με τη βοήθεια της Ακτίνας, να τους κρατήσουν ακίνητους, με δύο ή τρεις άντρες να τους συγκρατούν από κάθε άκρη, με στόχο να σχηματίσουν ένα φράγμα κατά μήκος και σε όλο το ύψος του τετραγώνου, σε διάφορα επίπεδα και σημεία αναλόγως με τις απαιτήσεις της μάχης εναντίον των δύο θηρίων, και ταυτόχρονα να προσέχουν ώστε να μη δυσκολεύουν ή εμποδίζουν τις κινήσεις του Διοικητή και των άλλων τριών πιθήκων, σ' έναν διαβολικό ακρωτηριασμό του χώρου, σε τρίγωνα, τετράγωνα, τραπέζια, παραλληλόγραμμα, σε παράλληλες, διαγώνιες και κάθετες γραμμές, πολλές γραμμές, κάγκελα κι άλλα κάγκελα, ώσπου να εμποδίσουν πια κάθε κίνηση των μονομάχων και να τους ακινητοποιήσουν σταυρωμένους μέσα στο τερατόμορφο σχήμα εκείνης της γιγάντιας ήττας της ελευθερίας από το χέρι της γεωμετρίας.

José Revueltas, "Η Τρύπα", Ακυβέρνητες Πολιτείες 2019 (μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος)

-αναμφίβολα, πιστεύοντας-