-ένα σύμβολο, της κάθε μέρας-

 

δέκα και είκοσι

Η Έμμα ήταν πολύ μικρή και οι γονείς της δεν της αγόραζαν ακόμη ρολόι. Στην Έμμα άρεσε τόσο πολύ το ρολόι του μπαμπά. Με τη λευκή πλάκα, τους χρυσούς δείκτες και τον μακρόστενο δείκτη που κουνιόταν κάθε δευτερόλεπτο. 

Κι έτσι η Έμμα ζωγράφισε με ένα μπλε στιλό στον αριστερό της καρπό ένα ρολόι. Πρώτα ζωγράφισε την πλάκα, ύστερα το λουράκι και τελευταίους τους δείκτες. Το ζωγραφιστό ρολόι της Έμμας έδειχνε δέκα και τέταρτο. Ήταν πολύ όμορφο το ζωγραφιστό ρολόι της Έμμας. 

Έπειτα από πέντε λεπτά η Έμμα ξανακοίταξε το ρολόι της και εκείνο έδειχνε δέκα και είκοσι.

Pinto & Chinto, "28 Σύντομες Ιστορίες για να Κοιμηθούν τα Παιδιά στη Στιγμή", Καλέντης 2020 (μετάφραση Αντώνης Παπαθεοδούλου)

 

ίσως ο ήλιος

Τόση ώρα στον κάμπο λέγαμε όλα αυτά που θα μπορούσαμε να πούμε μες στο τούνελ. Εκεί, όμως, τόσες μέρες μόνο κάποιοι ψίθυροι ακούγονταν δειλά δειλά στο μισοσκόταδο. Εδώ πάλι αφημένοι κάτω από τον ήλιο του Μάη έκλεισαν τα μάτια, ζεστάθηκε το πρόσωπο, γλύκανε το στόμα. Κι η γλώσσα γλίστρησε. Σαν να 'φυγε κι ο φόβος καθώς τα δάχτυλα άγγιζαν το ζεστό χώμα. Σαν να μη μας ένοιαζε αν μια τέτοια μέρα βλέπαμε τα μπλε, τα κόκκινα, τα κίτρινα αγριολούλουδα ανάποδα. Σαν...

Ίσως ο ήλιος να είχε αγγίξει κι αυτούς γιατί ένας βγήκε μπροστά κι είπε:

"Ένα δίστιχο από τον καθένα σας κι είστε ελεύθεροι".

Κοιταχτήκαμε με τα μάτια ακόμα μισάνοιχτα. Ύστερα πιάσαμε δουλειά. Στο τέλος, η ίδια φωνή διευκρίνιζε:

"Έρευνα αντιδράσεων από το Σκοτάδι στο Φως, από το Θάνατο στη Ζωή. Τμήμα Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο...".

Κανείς δεν άκουσε την τελευταία λέξη. Είχαμε ήδη σκορπίσει μες στον κάμπο.

Σεβαστή Κωνσταντινίδου, "Ήλιος στο Παράθυρο", Ιωλκός 2022

-για τα εγκλήματα του παρελθόντος-

 

αχινοί

Ήταν εκείνον τον καιρό, τον κόκκινο, με τον ήλιο να βαφτίζει τις ακτίνες του στη φωτιά και να καίνε σαν τις καυτερές τις πιπεριές, κείνες τις κόκκινες που τσούζουν τα μάτια, τη γλώσσα, στεγνώνουν το λαρύγγι κι οι φλόγες πετιούνται απ' τα σωθικά όπως των δράκων, κι ήταν κι η θάλασσα από κάτω, γυαλιστερή σαν κρύσταλλο να του αντιγυρίζει τις αχτίνες τις κόκκινες, και να σε τυλίγει σαν λύτρωση, σαν δροσερή ανάσα σ' ένα παιχνίδι με τα κύματα, και τους αφρούς σαν ξεφτισμένες κλωστές να χώνονται στο στυφό λαρύγγι, πότε πάνω, πότε κάτω, πότε ανάμεσα, και οι αφροί να γίνονται σιντριβάνια, μέχρι που το παιχνίδι έγινε θόρυβος κι η θάλασσα δεν το άντεξε και θύμωσε, κι απ' τον θυμό της τον πολύ την πέταξε στα βράχια κι αχινοί αμείλικτοι γραπώθηκαν στις πατούσες της κι άφησαν μυριάδες μαύρες, μικρές αστραφτερές μυτούλες να γελούν και να πονούν, και να την κρατούν σ' αιχμαλωσία, ακίνητη, βαριά, μέχρι που τα πόδια πρήστηκαν, τουμπάνιασαν, κι από την πίεση ξαλάφρωμα να μην έρχεται, ανάσα να μη φτάνει, λες κι ο αέρας να εγκλωβίζεται, να ματαιώνεται, ν' αδιαφορεί. 

Μαρία Βέρρου, "Σκάμματα του Χρόνου", Θράκα 2019 

-νομίζοντας πως ήμουν φάντασμα-

 

το ανατολικό και το δυτικό

Οι δρόμοι βόρεια του μεγάλου νοσοκομείου είναι στενοί και βρόμικοι, τα ενοικιαζόμενα κτήρια σκοτεινά και κακοσυντηρημένα. Μερικά τετράγωνα από κει βρίσκεται ένας σιδηροδρομικός σταθμός που ενώνει την πόλη με τα λιμάνια και τα παραθαλάσσια θέρετρα του Βορρά, αλλά και με ορισμένες ξεχωριστές πόλεις που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του νερού - εξωτικά μέρη, με ονόματα όπως Τρέλεμποργκ, Μάλμε, Στοκχόλμη. Αν πιστέψω τον "ψυχοβιολόγο" για τον οποίο διάβασα στην εφημερίδα πριν από μερικές μέρες, καθώς περίμενα στο Γαλάζιο Κελάρι να 'ρθει ο Άντον, η τοπογραφία της σουηδικής πρωτεύουσας θυμίζει τον εγκέφαλο. Δεν ξέρω πώς έφτασε σ' αυτό το συμπέρασμα. Αν όμως κάποιος έκανε μια παρόμοια έρευνα για την πόλη όπου ζω, πιστεύω ότι θα έβρισκε πως μοιάζει με το θύλακο των όρχεων, γιατί χωρίζεται και αυτή σε δύο σαφώς διαχωρισμένα τμήματα, το ανατολικό και το δυτικό. Ανάμεσά τους κυλά ένα ποτάμι που ακόμα και οι γεωγράφοι είμαι σίγουρος πως θα συμφωνούσαν ότι μοιάζει με το σπερματικό πόρο. Το σχήμα των δύο τμημάτων είναι πιο οβάλ παρά στρόγγυλο, και το περιβάλλον γύρω τους είναι βαλτώδες και σκιερό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στην άκρη της πόλης υψώνεται μια ατσάλινη θεόρατη κατασκευή που φτάνει μέχρι τον ουρανό: ο νέος πύργος της ραδιοφωνίας. Αν το δει κανείς από αυτήν την άποψη, δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να του 'ρθει στο μυαλό μια πιο απόκρυφη περιοχή.

Aris Fioretos, "Η Αλήθεια για τον Σάσα Κνις", Καστανιώτης 2006 (μετάφραση Άννα Παπακωνσταντίνου)