σε τι γλώσσα μιλούν οι άγιοι;

Ο Τζιόρτζιο λάτρευε τις ιστορίες και ο Μαρίνος κάθε τόσο του διηγιόταν τα κατορθώματα των ηρώων και των προγόνων του και των αγίων και των φτερωτών αλόγων, όσα και όπως τα θυμόταν μέσ' απ' τα χρόνια που είχανε περάσει, εμπλουτίζοντάς τα όπως του ερχόταν. Ο Τζιόρτζιο άκουγε όλος σοβαρότητα και ξανασκεφτόταν τις ιστορίες μέσα στο μυαλό του και κάθε τόσο έκανε κάποιες απροσδόκητες ερωτήσεις.
"Σε τι γλώσσα μιλούν οι άγιοι;" ρώτησε κάποτε τον πατέρα του.
"Χμ, ο άγιος Σπυρίδων μιλά ελληνικά, καθώς και οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος. Θαρρώ πως και ο άγιος Γεώργιος το ίδιο. Αλλά ο άγιος Τζιοβάνι Μπαττίστα κι άγιος Μάρκος μιλούνε πάντα ιταλικά". Έξαφνα κι ο Μαρίνος απορούσε κι ο ίδιος. Με σωφροσύνη συμβούλεψε: "Θαρρώ πως, αν σ' όλους μιλούσες λατινικά, θα 'πεφτες μέσα. Όλοι οι άγιοι ξέρουν λατινικά". Κι ύστερα, καθώς τον κοιτούσε ανήσυχος ο μικρός, συμπλήρωσε: "Και δεν τους νοιάζει αν κάνεις και κανένα λάθος". (Ο Τζιόρτζιο είχε αρχίσει να μαθαίνει λατινικά.)
Άλλη ερώτηση: "Αν συναντήσω κάποιον άγιο, πως θα τον προσφωνήσω;".
"Θα μπορούσες να τον αποκαλέσεις Monsieur, δε νομίζω να πειράζει πολύ, αλλά θα πρέπει να το συνοδέψεις με την πιο ευγενική σου υπόκλιση".

Petrie Harbouri, "Φιλάδελφος", Πατάκης 2002 (μετάφραση Αλέξης Πανσέληνος)

αθήνα

οι αγάπες

Θα 'ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου
θα καθίσουν βαθιά λυπημένες.
Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους,
θα πετούνε στην κάμαρα μέσα.
Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο
και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.

"Αδελφέ" θα μου πουν "δέντρα φεύγουνε
μες στη θύελλα, και πια δε μπορούμε,
δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας.
Ενα θάνατο πάρε και δώσε.
Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε,
συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.

"Τα χρυσά πού 'ναι τώρα φθινόπωρα,
πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση;
Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο
ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα;
Οταν πίσω και πέρα μακραίνανε,
πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;

"Οι θεοί μας εγέλασαν, οι άνθρωποι,
κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου,
γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε
το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι.
Σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε,
ένα θάνατο πάρε και δώσε."

Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνοντας,
θ' απομείνουν βουβές, μυροφόρες.
Ολοένα στην ήσυχη κάμαρα
θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω
τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους
που γεμίζανε φως τη ζωή μου...

Κώστας Καρυωτάκης, "Ελεγεία και Σάτιρες", Ιδεόγραμμα 1998

ήμασταν η μοναδική αλήθεια του εαυτού μας

Γι' αυτό υπήρχε τόση ένταση στις πρώτες μου συναντήσεις με την Έλενα, ήταν ο έρωτας που απαιτούσε κινήσεις τις οποίες γνώριζαν τα σώματά μας. Πολύ περισσότερο, ήταν οι μοναδικές κινήσεις και εκφράσεις με τις οποίες αναγνωρίζονταν τα σώματά μας ανέκαθεν. Ήταν το κάθισμα με λυγισμένα πόδια, η γλώσσα που γλύφει τα χείλη, τα δάχτυλα που χώνονται στα πιο πρόστυχα μέρη. Ενώ τα δυο κορμιά μας βογκούσαν κι ανάσαιναν λαχανιασμένα, ήμασταν η μοναδική αλήθεια του εαυτού μας, όλα τα υπόλοιπα ήταν μια μάσκα την οποία μας επέβαλλαν οι άλλοι.

Rafael Chibres, "Σκηνές Κυνηγιού", Άγρα 2009 (μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος)

έρχομ' εγώ…

Έρχομ' εγώ, φτάνω εγώ προς Eσένα!

K' έτσι σε ημέραν ηλιόκαλην όπως
το βραδινό ξαφναπλώνουμε σκότος
κλείνοντας γύρω μας κάθε φεγγίτη
για να χαρούμ' εκεί απάνου στον τοίχο
κάποιους ριγμένους μ' έν' άλλο φως ήσκιους,
έτσι στο φως της ζωής μου ένα σκότος
έξαφν' απλώνω. Tης είπα της Nύχτας:
―Kλέφτρα, δεν τρέμω, να ψάξω 'σε στάσου.―
K' έκλεισα μέσα μου κάθε φεγγίτη
για να χαρώ ξανοιγμένον απάνου
στου μυστηρίου τον αγκρέμιστο τοίχο,
ω! τον ολόφωτον ήσκιον, Eσένα!

Kαι της καρδιάς: ―Ξερριζώσου, της είπα,
και της βουλής μου: ―Παράλυτη πέσε!
Σβύσου! Tης μνήμης, της γνώμης: Kοιμήσου!
Tη φαντασία την έπνιξα, σπρώχνω
κάθε χαρά στο γκρεμό, κάθε λύπη
τη μαχαιρώνω, κι ολάγρια μαδώντας
ποδοπατώ της αγάπης τα ρόδα.
K' έκραξα: ―Mάτια, κλειστήτε, και χείλη
μου, βουβαθήτε, κι αυτιά, μην ακούτε.
Kι όταν το είναι μου ολόγυμνον, άλλο,
ξένο και απ' όλα του γύρω και ολούθε
σαν από αέρα και σαν από λαύρα
το γοργοφύσημ' ακράτητο πήρε
προς τ' αξεδιάλυτου χάους το δρόμο,
είπα:
―Eσύ τώρα, εσύ τώρα, εσύ τώρα,
γίνε Kαρδιά, Φαντασία και Mνήμη,
δείξου Bουλή, γλυκοπρόσταξε Γνώμη,
κάψε με Λύπη, Xαρά φίλησέ με,
κλείσε μ' εσύ στην αγκάλη σου, αγάπη,
στόμα μου εσύ και ακοές μου και μάτια.
Kάμε μ' Eσύ, κλείσου μέσα μου Eγώ μου
και με του είναι μου σμίξου το είναι!

Κωστής Παλαμάς, "Κ' έχω από σας μια δόξα να ζητήσω", Ερμής 2001

θεσσαλονίκη

γνωρίζεις;

Σε χαϊδεύω και σ' αγαπώ: Δημιουργώ σε εσένα. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου. Μεταφέρεσαι με τρόπο περίεργο στις αναμνήσεις μου. Σέβομαι και σπουδάζω τις αναμνήσεις μου αυτές.
Γνωρίζεις;
Τώρα ζητώ την παύση του ύπνου. Κοιτώ σε, πλάσμα κοιμισμένο, διαυγές, σε κλείνω μες στον πόθο μου. Σε σφραγίζω στο ταξίδι μου, σε φυλώ χωρίς δάκρυα σε σεντούκι σοφού αρμενιστή, μα ακόμα εξετάζω τα αλλότρια.
Αποκαλύπτεσαι τέλεια όταν κοιμάσαι, σου λέω και σε φιλώ.
Με μια εξασθενημένη κίνηση σβήνω το φως και όλα γίνονται ευάλωτα στην εξουσία των ονείρων. 

Δημήτρης Χρυσός Τομαράς, "Ο Π & η Μαργαρίτα", Ίνδικτος 2009