αιχμαλώτισα την επιδημία με μια απόχη για πεταλούδες

Το σημερινό πρωινό είναι άλλο ένα πρωινό, τα λουλούδια έχουν ανοίξει ξανά τα πέταλά τους, οι άντρες γυρνούν στο πλάι για να δουν ποια γυναίκα έχουν παντρευτεί, όλα είναι έτοιμα να ξεκινήσουν από την αρχή. Γιατί πρέπει να είναι αιχμάλωτος του παρελθόντος μέσα από τα λόγια ενός νεκρού ανθρώπου; Γιατί πρέπει να αναπαράγω αυτές τις συζητήσεις με τόση σχολαστικότητα, δίχως να επιτρέπω ούτε σε ένα χαμένο κόμμα να αλλοιώσει το ρυθμό των φωνών μας; Θέλω να μιλήσω σε ανθρώπους μες σε καπηλειά και λεωφορεία κι έπειτα να μην θυμάμαι τίποτα. Κι εσύ, Κατρίν Τεκακουίθα, που φλέγεσαι καθισμένη στο δικό σου παράπηγμα του χρόνου, σε ευχαριστεί που γδύνω τον εαυτό μου με τόση σκληρότητα; Φοβάμαι ότι έχεις πάνω σου τη μυρωδιά της Επιδημίας. Η μακριά καλύβα που στο πάτωμά της κάθεσαι σταυροπόδι κάθε μέρα έχει τη μυρωδιά της Επιδημίας. Γιατί είναι τόσο δύσκολη η έρευνά μου; Γιατί δεν μπορώ να απομνημονεύσω στατιστικές του μπέιζμπολ όπως ο Πρωθυπουργός; Γιατί οι στατιστικές του μπέιζμπολ έχουν τη μυρωδιά της Επιδημίας; Το γραφείο μου μυρίζει! Το 1660 μυρίζει! Οι Ινδιάνοι πεθαίνουν! Τα μονοπάτια μυρίζουν! Ρίχνουν άσφαλτο πάνω απ' τα μονοπάτια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Σώστε τους Ινδιάνους! Σερβίρετέ τους τις καρδιές των ιησουιτών! Αιχμαλώτισα την Επιδημία με μια απόχη για πεταλούδες. Ήθελα απλώς να πηδήξω μια αγία, όπως πρότεινε ο Φ. Δεν ξέρω γιατί μου φάνηκε τόσο καλή ιδέα. Καλά καλά δεν την κατανοώ, αλλά φαινόταν το τελευταίο πράγμα που μου είχε απομείνει να κάνω. Κάθομαι εδώ και ερωτοτροπώ με την έρευνα, αυτή είναι η μόνη ταχυδακτυλουργία που μπορώ να κάνω, περιμένοντας τα αγάλματα να κινηθούν - και τι μου συμβαίνει; Έχω δηλητηριάσει τον αέρα, έχω χάσει τις στύσεις μου.

Leonard Cohen, "Υπέροχοι Απόκληροι", Κέδρος 2012 (μετάφραση Αλέξης Καλοφωλιάς)

-αυτός ο άνθρωπος ζούσε περίεργα-

που τα ντουφεκάνε

Το Όρνιο; Ποιο Όρνιο; Κάνει παρέα με όρνια τώρα; Που τα ντουφεκάνε οι Αντιδήμαρχοι; Κι είναι και ύποπτος για φόνο, υποκίνηση και κατάλυση του πολιτεύματος και λέει να πάτε να μαγκώσετε την Πριγκίπισσα γι' αυτό, αγάπη είναι αυτό το πράγμα; Και υπήρξε και εραστής της Μαντάμ, στα νιάτα του. Ποιας δεν υπήρξε εραστής δηλαδή; Ας μην ηθικολογουμε, ο Νιόρτσκι είναι και ο πρώτος μάγκας και θα τους κλείσει και όλους μέσα, στο τέλος. Ο Τζιμάκος θάβει τα κουμπιά του και γκρινιάζει. Πέφτει το βαρύ σκότος.

Γιώτα Σεχίδου, "Άγαμος Έρως", Καστανιώτης 1996

λες κι είχαν αποτραβηχτεί τα σύννεφα

Το βαπόρι δεν ξεκινούσε κι εκείνος δεν έλεγε να καταλάβει. Με δυσκολία σηκώσαμε στο τέλος τρεις άνθρωποι την πολυθρόνα του, ξεκολλήσαμε τα δάχτυλά του από τα κάγκελα. Παρέλυσαν όμως τα πόδια του. Τον ανεβάσαμε στο βαπόρι πάνω στην πολυθρόνα, με κομμένα θαρρείς τα χέρια και τα πόδια του. Είχε όμως τα λογικά του, μιλούσε ήρεμα όπως πριν. Εγκατασταθήκαμε πρόσφυγες στα Βουρλά. Τρία χρόνια έζησε κατάκοιτος στα Βουρλά τη νοσταλγία του. Κάρφωνε κάπου τα μάτια του κι έμενε έτσι βυθισμένος ώρα πολλή. Καμιά φορά, μην αντέχοντας άλλο έλεγε "Αχ, δεν έπρεπε να αφήσω εγώ τη Φλώρινα. Στη Φλώρινα έπρεπε να πεθάνω!" κι αντανακλούσε το βλέμμα του, βλέμμα καθαρόαιμου αλόγου, κι ας είχαν αρχίσει να πέφτουν μέσα του σκιές, το φως του ουρανού της Μακεδονίας κι η φαρδυκάπουλη, ορθόστητη γραμμή των βουνών της φώτιζε το πρόσωπό του, λες κι είχαν αποτραβηχτεί τα σύννεφα.

Necati Cumali, "Μακεδονία 1900", Πρέσπες 2001 (μετάφραση Άνθη Καρρά)

γιατί δε μας απαντάει

Μου τα περιέγραψε όλα με λεπτομέρειες. Μόλις περάσεις μια σιδερένια αυλόπορτα, θα βρεθείς μπροστά σε πέντε σκαλοπάτια. Το τρίτο έχει κάποιο ελάττωμα, ίσως είναι ψηλότερο ή πιο χαμηλό, αυτό δεν το ξέρω. Πάντως στο πλάι έχουν τοποθετήσει μια επιγραφή "Mind the step". Να προσέχεις λοιπόν. Προπαντός στο κατέβασμα. Από και μετά τ' αφήνω όλα σε σένα. Ξέρεις εσύ πώς θα το χειριστείς. Τη μάνα της θα τη βρεις κάπως αυστηρή και λιγομίλητη, είναι όμως καλύτερα να μιλήσεις με την ίδια. Η Σάντρα είναι μια ωραία κοπέλα με ξανθιά μαλλιά που τα κάνει κοτσίδες. Εκείνο που θέλουμε να ξέρουμε είναι αν λαβαίνει τα γράμματά μας κι αν τα λαβαίνει, γιατί δε μας απαντάει (γνωρίζεις άλλωστε τι σημαίνει για μας ταχυδρομείο, δε θα σ' το ξαναπώ).

Παντελής Καλιότσος, "Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου", Πατάκης 2006

-χωρίς φλυαρίες πια-

τα καινούρια ρούχα του βασιλιά

Ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η ιστορία.

Άλλωστε τα καινούρια, αφόρετα ρούχα τίποτε δεν έχουν να διηγηθούν, αφού τίποτε δεν αξιώθηκαν να ζήσουν πάνω μας.

Κάπα Κάπα Μοίρης, "Στον Καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτελ", Bibliothèque 2014