σβησμένη η ιδέα

Σβησμένη η ιδέα· η λέξη λάμπει απ' όσους έχει πιθανά εγκαταλείψει. Είναι άδεια. Υπήρξε. Σήμερα - σ' αυτόν τον τόπο- άχρηστη για τη μελλοντική πράξη, νά την προσδιορισμένη, στείρα. Γυναίκες και κόρες βασιλιάδων, Φαίδρα, Αντιγόνη, ύστερα νεκρές, ύστερα θρυλικές, -κι εσύ- λαμπυρίζουσα εν τέλει συνάθροιση γραμμάτων, έχετε κερδίσει την απόλυτη μαγεία: το θάνατο. Κατάλληλες για έκφραση άδεια, ιδού εσείς μες στο άχρονο. Ήταν κέρδος αυτό; Σλιπ, ιδρώτας, παπούτσια, δάκρυα -ή και να ξεμυξιάζεσαι- δε θα εμποδίσουν το κενό να σ' απομονώνει. Η αναλογία ανάμεσα στη δική σου διήγηση και τις διηγήσεις των μύθων θα είχε απανθρωπίσει αυτόν το μελαγχολικό αλήτη, καθισμένο στις φτέρνες πάνω στο κρεβάτι του. Καθάρισε τα ρουθούνια σου, παρατήρησε μ' έκπληξη τη μύξα, πέτα την ή κατάπιε την. Η χειρονομία σου δε θα συνδεόταν με τις επόμενες. Μα ποιο είναι άραγε το προτέρημα αυτού του παιδιού που σκοτώνω, αυτής της θέλγουσας πόρνης που τα καθημερινά της συμβάντα έχουν τη δύναμη και τη βαρύτητα των παλιών μύθων;

Jean Genet, "Αποσπάσματα", Ύψιλον 1989 (μετάφραση Ελένη Μαχαίρα)

γι' αυτούς

Θα γδέρνουν, Πρίγκηπα. Αυτοί θα γδέρνουν πάντοτε τα μαλακά μωρά και τριαντάφυλλα στο γαλανό βυθό τους σε υγρούς στηθόδεσμους σαλεύοντας τα λάβρα χείλη μαζεύουνε την πεθαμένη γύρη και τους κάλυκες μιας όψιμης γιορτής. Όλα γι' αυτούς. Για μας το ατέλειωτο πνευματικό σκοτάδι

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, "Ωδές στον Πρίγκηπα", Ύψιλον 1981

μυθολογία

Μια σειρήνα μέσα απ' την οδύσσεια
με κόκκινο φόρεμα κι ένα χρυσοκέντητο σύμβολο
ρίχνει το τραγούδι της εκφραστικό, περιπαθές
και γεμάτο, σ' ένα λιμάνι - κόλαση απόλαυσης κι αποπλάνησης
μακριά απ' τον άνεμο.
Ένα καράβι στην ξέρα, μια νάρκη στην άμμο
και κόκαλα σκόρπια με δηλητήρια της μουσικής
που πετρώνει τη βούληση
και σκοτώνει και σκοτώνει και σκοτώνει

Λεφτέρης Πούλιος, "Το Αλληγορικό Σχολείο", Κέδρος 1978

-η πρώτη από τις τρεις στιγμές-

κρυπτεία

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος τραυματισμός από το βίαιο ξερίζωμά μας από την εφηβεία, που μας μεταβάλλει από ψυχικές οντότητες σε κοινωνικές μονάδες - σε άντρες και πολίτες συγχρόνως. Γιατί ο πολιτισμός μας δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να είναι άντρας αν δεν είναι μαζί και πολίτης και το πέρασμά μας στον ανδρισμό γίνεται πάντοτε με μια κρυπτεία. Το περιεχόμενο της κρυπτείας αυτής είναι η απάρνηση, η θυσία, δηλ. ο φόνος των παιδικών φίλων και η μύηση στην θεσμοποιημένη ετερόφυλη ερωτική πράξη. Σε ανάλογη βάναυση διαδικασία υποβάλλει ο πολιτισμός και το θήλυ. Μπορούμε λοιπόν να πιστέψουμε και να καταλάβουμε και τον μπακάλη και τον χωροφύλακα (όπως ακόμα και τον ποιητή...) όταν μας βεβαιώνουν ότι "κι αυτοί στα δεκαοχτώ τους ήταν ποιητές". Πραγματικά, στα "δεκαοχτώ" τους ήταν.

Βύρων Λεοντάρης, "Δοκίμια για την Ποίηση", Έρασμος 1985

ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου

Η μεγάλη πόρνη που γέννησε στη θάλασσα είναι ο Χριστόφορος Κολόμβος όταν ανακάλυψε την Αμερική.
Οι άγγελοι και τ’ αστέρια του Αγίου Ιωάννη βρίσκονται πάνω στην αμερικανική σημαία, και με την Καλιφόρνια, ένα νέο άστρο, το άστρο της Αψίνθου, ήρθε να προστεθεί στην αστερόεσσα.
Ο Αντίχριστος είναι ο Χρυσός.
Είναι τα κτήνη και οι διάβολοι. Οι ανθρωποφάγοι Ινδιάνοι, οι ιθαγενείς της Καραϊβικής και οι Κανάκ. Υπάρχουν επίσης και οι Νέγροι, οι Κινέζοι, οι Μαύροι και οι Κίτρινοι.
Οι τρεις ιππότες είναι οι τρεις μεγάλες φυλές των Ερυθρόδερμων.
Ήδη, το ένα τρίτο των λαών της Ευρώπης έχει αποδεκατιστεί σ’ αυτή τη χώρα.
Είμαι ένας απ’ τους είκοσι τέσσερις Γέροντες και κατέβηκα ανάμεσά σας γιατί άκουσα τη Φωνή. Ήμουν ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, ο χρυσός με κατέστρεψε…
Όση ώρα ο Σούτερ σχολιάζει τις ενοράσεις του Αγίου Ιωάννη και διηγείται τα επεισόδια της ζωής του, μια εκστατική Ρωσίδα είναι ξαπλωμένη στα πόδια του.

Blaise Cendrars, «Ο Χρυσός», Ερατώ 1990 (μετάφραση Γιώργος Βίλιος)

οραματιζόμουν την καμπυλότητα

Μια χώρα από άμμο μια πόλη από άμμο γιγάντιες πύλες αγάλματα κανένας φρουρός. Ένας κόσμος πηλός διαλυόταν κι εξατμιζόταν. Δεν έμενε τίποτα. Μι' αγχέμαχη ευθύτητα. Οραματιζόμουν την καμπυλότητα κι εφορμούσα του κύκλου τον εισχωρούσα μαγμάτινος πυρήνας ο οφθαλμός στον πυρήνα του ήλιου. Ανασταινόταν το φως και βάδιζα στη σκιά μου. Βάφτιζα λόγχη τη γλώσσα μου κι όξος τα δάκρυά μου. Έφτυνα ένα ένα τ' αγκάθια μου φραγκόσυκο η καρδιά μου. Μιλούσα τα λόγια μου και κυλούσαν οι λίθοι. Κατέβαινε λευκός επενδυτής ο άγγελος και μοίραζε τα ιμάτιά μου έστρωνε γλώσσα κι έδιωχνε τα υπάρχοντά μου. Με τη γλώσσα τους οι άνεμοι σαρώνανε τους λώρους μου. Το πόδι σκόνταφτε σε κάτι αιχμηρό και αναλαμβανόμουν.

Ζ.Δ. Αϊναλής, "Τα Παραμύθια της Έρημος", Κέδρος 2017