Ήρθαν τα πάνω κάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Η αγάπη; Όχι, η αγάπη δεν κάνει τέτοια πράγματα. Είναι το μίσος. Είμαι γεμάτος μίσος και αποζητώ εκδίκηση. Ο εχθρός μου είναι μέσα μου, και οφείλω να τον αντιμετωπίσω. Ακόμα κι έτσι, όμως, στο μυαλό μου, με όση πνευματική διαύγεια μου απέμεινε, είμαι σε θέση να αντιληφθώ την ειρωνεία της κατάστασης. Πιάνω το νήμα από εκεί που το άφησε ο Μουσταφά Σαΐντ. Εκείνος, τουλάχιστον, είχε την πολυτέλεια της επιλογής, ενώ εγώ δεν διάλεξα τίποτα. Ο δίσκος του ήλιου έμεινε για λίγο ακίνητος στον δυτικό ορίζοντα, κι έπειτα χάθηκε βιαστικά. Οι στρατιές της νύχτας, που παραφυλάνε λίγο παραπέρα, όρμησαν μεμιάς και κατακυρίευσαν τον κόσμο. Αν της είχα εξομολογηθεί την αλήθεια, ίσως να μην έκανε ό,τι έκανε. Έχασα τον πόλεμο γιατί δεν ήξερα και γιατί δεν διάλεξα. Στάθηκα πολλή ώρα μπρος στη σιδερένια πόρτα. Τώρα είμαι μόνος, δίχως διέξοδο, καταφύγιο και ασφάλεια. Ο κόσμος μου έξω, που άλλοτε ανοιγόταν απέραντος μπροστά μου, τώρα είχε συρρικνωθεί, είχε αποσυρθεί στα ενδότερα. Ο κόσμος έγινα πια εγώ, δεν υπάρχει άλλος κόσμος εκτός από εμένα. Πού είναι, λοιπόν, οι ρίζες που βυθίζονται στα έγκατα του χρόνου; Πού είναι οι μνήμες του θανάτου και της ζωής; Τι απέγιναν το καραβάνι και η φυλή; Πού χάθηκαν οι εύθυμες ζαγρούτες των γυναικών στους δεκάδες γάμους, οι πλημμύρες του Νείλου, οι άνεμοι, που φυσούν χειμώνα καλοκαίρι από τον Βορρά και τον Νότο, και η αγάπη; Η αγάπη δεν τα κάνει αυτά. Είναι το μίσος. Και τώρα, να 'μαι εδώ, έξω από το σπίτι του Μουσταφά Σαΐντ, μπροστά από τη "σιδερένια πόρτα". Την πόρτα του ορθογώνιου δωματίου με την τριγωνική στέγη και τα πράσινα παράθυρα. Το κλειδί είναι στην τσέπη μου. Ο εχθρός είναι μέσα, σίγουρα με μια σατανική αγαλλίαση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Εγώ είμαι ο φύλακας, ο εραστής, ο εχθρός.
الطيب صالح, "Η Εποχή της Μετανάστευσης στον Βορρά", Κάλλιστος 2025 (μετάφραση Βίκη Μπουτάρη)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου